قضاوت ظریف در محکومیت طمعکار

مردی به نام حامد در عصر خلافت حضرت علی علی السلام در آستانه

مرگ به حمید هزار دینار داد و به او وصیت کرد که پس از مرگ من ، آنچه

را دوست می داری ، صدقه بده و بقیه را برای خودت بردار.

حامد از دنیا رفت .حمید از آن هزار دینار ، صد دینار صدقه داد و بقیه

(نهصد دینار) را برای خودش برداشت.

وارثان وصیت کننده ، به حامد گفتند: پانصد دینار را صدقه بده و پانصد

دینار را برای خود بردار؛ ولی او این پیشنهاد را نپذیرفت و همین ، باعث

اختلاف و نزاع آنها شد . لذا برای داوری به محضر حضرت علی علیه

السلام رسیدند و ماجرا را به عرض وی رساندند.

حضرت علی علیه السلام به حمید فرمودند: (( وارثان وصیت کننده ،

پیشنهاد خوبی کرده اند . آن را بپذیر)).

او بر اثر طمع ، پیشنهاد آنها نپذیرفت . حضرت علی علیه السلام به او

فرمودند: ((وصیت کننده به تو وصیت کرده که آنچه را دوست داری ،

صدقه بدهی . تو نهصد دینار را دوست داری . بنا بر این ، باید همان

(نهصد دینار) را صدقه بدهی و بقیه را که صد دینار است ، برای خودت

برداری.))

همه از این قضاوت عاقلانه حضرت خوشحال شدند و مجلس را ترک کردند.

منبع :  بحارالانوار،ج104،ص412-کتاب قضاوتهای حضرت علی(ع)نوشته ی

محمد محمدی اشتهاردی.