طرحهای اجرای مراسم غدیر

• جشن غرفه ای

  • نمایشگاه پیمان غدیر
    

غرفه‏ ى 1 : اهمّيّت غدير

اَلْحَمْدُ للَّهِ الَّذي جَعَلَنا مِنَ الْمُتَمَسِّكينَ بِوِلايَةِ أميرِالْمُؤْمِنينَ وَ الْأئِمَّةعليهم السلام

     شهنشاه اقليم ايمان على است

                                    ولىّ خداوند سبحان على است

 وصىّ بلافصل ختم رُسل

                              مروّج به احكام قرآن على است

در طليعه‏ ى سال‏گشت غدير، عيد بزرگ خدا، گِرد هم آمده‏ ايم تا به ياد اين روز مبارك و فرخنده، جشنِ ولايت و انتصاب مولايمان حضرت مولى‏ الموحّدين اميرالمؤمنين علی عليه السلام را گرامى داريم و در اين محفل نورانى و بى‏ ريا، به پيشگاه وارث زنده‏ ى غدير، امام عصر أرواحنافداه، عرض ادب كنيم و تبريك گوييم. قدوم شما عزيزان را به ديده‏ ى منّت مى‏ نهيم و به شما خوش‏ آمد مى ‏گوييم.

 اجازه دهيد سخن از غدير را از گذشته‏ اى دورتر آغاز كنيم تا اهمّيّت و عظمت غدير را بيش‏تر بشناسيم. غدير مشعلى هميشه ‏فروزان است كه به اراده‏ ى الاهى و به دست آخرينِ پیامبر خدا برافروخته شد تا بشريّت همه‏ روزه از نورش بهره گيرد و ره‏ توشه‏ اى از آن براى سعادت و خوش‏بختى جاودانه‏ ى خويش بردارد.

 غدير پيامى الاهى و كتابى هميشه‏ گشوده است تا ما پيوسته در آن نظر كنيم و راه و روش زندگى از آن بياموزيم و به نشانه‏ ى ايمان و وفادارى، مسؤوليّت ابلاغ آن را به ديگران در اين عصر و در زمان‏هاى آينده بر عهده گيريم. بياييد با غدير بيش‏تر آشنا شويم و صاحب آن را بشناسيم و به ديگران بشناسانيم.

 سخن از امير غدير است و خانه‏ زاد كعبه؛ همو كه به هنگامه‏ ى ميلاد، با شكافته ‏شدن ركن مستجار، سه روز ميهمان خدا شد و فرشتگان خدمت‏گزاران آن ضيافت الاهى بودند. با شكافته ‏شدن دوباره‏ ى كعبه، آن نادره‏ ى دوران به همراه فاطمه بنت ‏اسد، چشم در چشم رسول خدا، حضرت محمّد مصطفى صلى الله عليه وآله وسلم گشود و اين‏چنين نجوا كرد:

 بِسم ‏اللَّه الرَّحمان الرَّحيم  قَدْ أفْلَحَ الْمُؤْمِنونَ...

 و حبيب خدا مولود نازنين را در آغوش گرفت و پاسخ داد:

 قَدْ أفْلَحوا بِكَ  يا عَليُّ

 آرى، على جان! به يقين مؤمنان به تو رستگار و سعادتمند شدند.

چنين شد تا نورى ديگر از تبار ابراهيم در آغوش امين مكّه جاى گرفت. قضا را چند سالى بيش‏تر از دوران كودكى وى سپرى نشده بود كه او را به امين مكّه سپردند. بدين ‏سان، هم‏دَم و هم ‏سخن و هم‏ نفس او شد و در دامان او پرورش يافت. با تربيت او قد برافراشت و همراه  او به حرا رفت و به عبادت و بندگى خداى مهربان پرداخت.

 از عام الفيل چهل سال گذشته بود. بيست و هفتم ماه رجب، خدا بر بندگانش منّت نهاد و امين مكّه را به پيامبرى مبعوث فرمود و فصل تبليغ دين خدا آغاز شد.

 زاده ‏ى ابوطالب عليه السلام در دوران نوجوانى، نخستين ايمان‏ آورنده به خدا و پيامبر و اوّلين مسلمان گرديد و همراه و هم‏ پاى او گام برداشت.

 در نخستين دعوت آشكارپيامبرصلى الله عليه وآله وسلم، تنها اجابت ‏كننده‏ ى رسول خدا او بود كه برخاست و لب به سخن گشود و رسالت پيامبر خاتم را لبّيك گفت و در همان مجلس از سوى مقام رسالت به وصايت و جانشينى منصوب شد.

 در يكى از سخت ‏ترين دوران اسلام شبى كه سران قبايل كفر با نقشه‏ ى شيطانى، شمشيرها به روى دعوتگر دل‏سوز خويش آخته بودند در پاسخ به درخواست خفتن در جايگاه پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم تنها يك سؤال از رسول خدا كرد: :«آيا شما به سلامت مى مانيد؟» و از سلامت ‏ماندن خود نپرسيد و چون پاسخ شنيد: «آرى»، گويى آسوده شد و در بستر رسول آرام گرفت. بى آن‏كه زره بپوشد و شمشيرى به‏ دست گيرد و هر دَم در انتظار تكّه ‏تكّه‏ شدن پيكر، در بستر پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم خوابيد تا حبيب زنده بماند، تا بشريّت از اين رحمت بزرگ الاهى در مسير سعادت و خوش‏بختى برخوردار گردد، تا ظلم و جور از اين جهان رخت بربندد. آرى، او همه چیز خود را در راه دین خدا فدا کرد و خشنودى خالق را به دست آورد؛ آن‏هم در زمانى ‏كه هنوز حكمى براى جهاد و فداكارى نيامده بود و از اين‏رو سرمشق فداكاران شد.

 سيزده سال از بعثت پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم گذشته بود كه به مدينة النّبى (يثرب آن‏روز) هجرت فرمود و در پيكارهاى بدر و اُحد و خندق و خيبر و بسيارى ديگر از جنگ‏ها در كنار نبىّ اكرم صلى الله عليه وآله وسلم شركت جست و از فداكارى براى حفظ جان آن فرستاده ‏ى رحمت دريغ نورزيد.

 روزى نيز بر بلنداى شانه ‏هاى پيامبر، فراز آمد و بت‏ها را در فتح مكّه فروشكست و خانه ‏ى توحيد را تطهير كرد.

 كارنامه‏ ى 63 سال زندگانى او كه با پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم و قرآن و اسلام شكل گرفته بود مملو از تلاش و فداكارى در تمامى  آن لحظه هاست. در سراسر اين دوران، ارزش‏هاى والاى وجودى و درياى موّاج فضايل بى‏ انتهاى آن سَرور راستان صحنه هايى آفريد كه او را به اوج منزلت‏ها بُرد و به اين افتخارات نايل گرديد:

 - هم‏گام و همراه پيامبر

 - امير اهل ايمان و برترين انسان پس از رسول خدا

 - برادر و جانشين و دروازه‏ ى علم پيامبر

 - پيشواى هدايتگر، حق‏ گرا و باطل‏ ستيز

 - دعوت ‏كننده به قرآن و مفسّر شايسته‏ ى آن

 - پرچم هدايت و سفينه‏ ى نجات

 - آری علی(ع) با حقّ است و حق با اوست.

 - علی(ع) با قرآن است و قرآن با اوست.

 - دوست او دوست خدا و پيامبر و دشمن او دشمن خدا و پيامبر است.

 - علی صراط مستقيم الاهى و معيار ايمان و نفاق است.

 - نخستين نفر از عترت پيامبر است كه امانت گران‏ سنگ و عامل هدايت و جلوگير از ضلالت پس از رسول خداست.

 - از پليدى‏ها و لغزش‏ها به ‏دور و از اصحاب كِساء است.

 آرى،... او فضايل بى‏شمارى را به خود اختصاص داده که در این مجموعه یارای پرداختن به آنها نیست اما در اهمّيّت و عظمت غدير همين بس كه وجود چنين شخصيّتى، محور غدير است. 

 غدير اگردر اجتماع بى‏ همانند آن روز از سراسر سرزمین های اسلامى و از قبايل مختلف تشكيل مى ‏شود و راويان فراوانش نقل آن را به تواتر مى‏ رسانند،

 غدير داراى محتوايى است كه ریشه در قرآن دارد و براساس فرمان و اراده ‏ى الاهى و به ‏طور رسمى به‏ صورت وحى، از آسمان بر پيامبر فروفرستاده مى‏ شود و جدّيّت خطاب و ابلاغ به حدّى است كه با صورت ‏نگرفتنِ آن، زحمات 23 ساله‏ ى برترين شخص عالَم به سرانجام نمى‏رسد و به مصداق« فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَه» تمامى آن تلاش‏ها زير سؤال مى ‏رود،

 غدير  پيام ‏رساننده‏ اى چون آخرين پيام ‏آور الاهى دارد كه جز وحى نمى ‏گويد و قول و فعلش حجّت است،

 غدير  يادآور شايستگى‏ ها و فضايل امير ابرار و اعلام رسمى و آشكار و فراگير رهبرى و ولايت و امامت   اميرالمؤمنين و فرزندانش تا آخرین روز دنیاست،

 غديرمایه ی تكميل دين و اتمام نعمت و رضايت خداست.

 غدير برترین عید نزد پيامبر و پيشوايان راستين اسلام است.

آری غدير با تمام غرض ‏ورزى ‏ها و تحريف‏ها و دشمنى‏ ها و به دليل روشنى و وضوح و دلالت و تواتر و اسنادش،  سند هميشه ‏زنده ‏ى تاريخ و حماسه ‏اى جاودانه است كه اينك بعد از چهارده قرن به دست ما رسيده که حتّى عالمان مكتب خلافت را نيز به نقل و روايت واداشته است. آری، غدير بنا به تمام اين دلايل كه گفتيم اهمّيّتش را به هر انسان طالب سعادت مى‏رساند و مى‏ فهماند؛ امّا بالاترين عظمت و اهمّيّت غدير مديون شخصيّت والاى امير اهل ايمان حضرت مولى‏ الموحّدين امام علىّ‏ بن ابى‏طالب عليه السلام است كه به گوشه ‏اى از صفات و ويژگى‏ هايش اشاره كرديم.

 زمان غدير، مكان غدير، اصحاب غدير، بيعت غدير، الاهى‏ بودن غدير... همه و همه اين رخ‏داد بزرگ را در جايگاهى مهمّ و حسّاس از تاريخ قرار مى ‏دهد و على عليه السلام، كه سبب ماندگارى و جاودانگى غدير است را در یکی عظیم ترین و حساس ترین فرازهای تاریخ.

 اگر على عليه السلام در ميانه‏ ى صحنه ‏ى غدير نبود، پيامبر دست چه كسى را بالا مى‏ برد كه مورد تأييد خدا باشد و راهش را به‏ گونه‏ اى ادامه دهد تا زحمات 23 ساله‏ ى ایشان هَدَر نرود؟!

 اگر على عليه السلام در كنار آن بركه حاضر نمى‏ بود، دست مردم در دست چه كسى گذارده مى‏شد تا آنان را به اوج سعادت و عظمت و ايمان و به سراى بهشت رهنمون گردد؟!

مگر نه تنها اوست كه مى‏تواند در جانشينى پيامبر خداوند، پاسدار دين و شرف و برترى و افتخار و نگهبان همه‏ چيز باشد؟ كدام انسان ديگرى پس از پيامبر، فضايلى چون على دارد؟

 آرى، همه‏ چيز «غدير» كه نه، همه ‏چيز «اسلام» پس از پيامبر، به على علیه السلام برمى‏ گردد و در يك كلام، او روح اسلام است.

اينك كه اهمّيّت غدير را شناختيم و راز عظمت غدير برايمان آشكار شد، همراهمان باشید تا در بخشى ديگر سفری به آن و نظاره‏ گر منبرى باشيم كه دست رسول خدا دست يداللَّهى علىّ مرتضى را بر فراز آورده و آخرين پيام الاهى را مى ‏رساند؛ پيامى كه اگر به گوش جان كسى برسد و محتواى آن را نپذيرد، اين عمل او برابر با خروج از وادى ايمان و بندگى خداست.

 كتاب‏هايى كه به نمايش گذارده شده است، هر كدام به نحوى شما را با موضوعات عرضه ‏شده بيش‏تر آشنا مى‏ كند.

درآخرين بخش مى‏ توانيد آثار موجود را براى مطالعه تهيّه كنيد و پاسخ پرسش‏هاى خويش را دريافت داريد.

 بازگشت به صفحه اصلی ویژه نامه 

معرفی کتابهای مرتبط با این غرفه